Lémbrovos que nacín en Ourense no ano 1965.

O primeiro que aprendín foi a observar. E iso, sen sabelo, xa era o primeiro paso para converterse en actor. Porque observar é comprender ao outro, e comprender ao outro é comezar a interpretalos.

Nestes primeiros anos explorando todos os recunchos de Galicia, aprendín o valor do silencio, dos xestos, do humor que non grita, senón que morde... E sempre o levei comigo.

Os meus primeiros pasos foron nos anos 80, en compañías como Caritel ou o Centro Dramático Galego. O teatro deume estrutura, humildade, compromiso, compañeirismo e vertixe. Aprendín que cada actuación é única e que o público sempre nota cando estás sendo sincero. Aí foi onde se forxou a miña ética profesional.

Combinando o teatro con outros formatos, pasei do escenario á cámara, dos personaxes aos titulares. Fun actor de comedia e drama, reporteiro incisivo, presentador de acontecementos case imposibles e creador dos meus propios espectáculos. A profesión ensinoume a non encasillarme: o que me move é comunicar.

A estas alturas xa chegarás á conclusión de que o humor non é só un recurso; é unha forma de ver o mundo. Unhas veces como un escudo, outras como unha lanza. Creo no humor que che fai incómodo e no humor que te abraza. No que provoca preguntas e alivia días pesados. E sempre, no que conecta sen impoñer.

Despois de décadas na profesión, o que máis me enorgullece é que sigo tendo curiosidade. Non para vivir do que fixen, senón do que aínda queda por contar. Porque cada novo proxecto é unha oportunidade para crecer, xogar e, sobre todo, para non aburrirse.